บ่นในนี้ถึงมีใครมาเห็นคงไม่เป็นไร..เพราะไม่มีรู้จักใคร และไม่มีใครรู้จัก..
เห้อออ
ถึงตอนนี้อารมณ์ก็เย็นลงเยอะมากละ
ทำไมถึงเป็นได้ขนาดนั้น..
ก็เพราะน้อยใจน่ะดิ หลักๆเลยก็มีอยู่แค่นั้นจริงๆ
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องยังไปคุยกับมันอยู่ได้
ถามเค้า บอกเค้าว่า อย่าไปยุ่งกับพวกนั้น
แต่ตัวเธอเองยังไปยุ่งกับพวกมันอยู่ได้...- -"
แถมมีอะไร...มีเรื่องอะไรขึ้นมาทีไร ทำไมจะต้องฟังมันก่อน
แล้วมาหาเรื่องกันทุกทีดิ
น้อยใจโว้ยยยยยยยยยยยย!!
เอ๊ะ ขนาดยังไม่หัวล้านนะ...เง้ออ
อะไรที่ทำให้เราเปลี่ยนไป..คนที่ใจเย็น เสมอของเพื่อนๆหายไปไหน
นั่นดิ... เหอะๆ
แล้วยังมาพูดว่ายอมรับกันไม่ได้ถ้าเป็นอย่างนี้...ถ้าอย่างนั้นวันนึง
สมมุติว่า หากแต่งกันไป..แล้วเกิดมีคนอื่นเข้ามา
อารมณ์พวกนี้มันกลับมา...ยอมรับกันไม่ได้ขึ้นมา...เธอก็ไปงั้นดิ...
แล้วเค้าจะเหลือใคร...
หรือว่าไม่เหลือใครแล้วตั้งแต่ตอนนี้กันแน่
แต่คิดไปก็เท่านั้นแหละ...ที่เค้าทำได้
คงแค่ทำวันทุกวันของเราให้ผ่านไปด้วยดีทุกวันๆ
นั่นแหละ...
เพราะเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันของเรา อาจจะค่อยๆหมดลงไปทีวันๆ
อย่างนั้นก็อย่าทำอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจกันเลยนะ!!
แต่ก็ไม่แน่ ว่าถ้าเธอเจอคนใหม่ที่ดี เธอคงไป...แล้วเค้าจะอยู่ยังไง
เธอเคยคิดไม๊...เค้าคนที่คิดจะแต่งงานและได้ใช้ชีวิตกับเธอในบั้นปลาย
จะเป็นยังไง...
ถึงจะไม่ตาย จากเหตุการณ์พวกนั้น
แต่ใจของเค้าคงจะตายลงไป...ไม่เหลือให้กับความรู้สึกพวกนั้นอีกแล้ว
ด้วยรัก
...
